อยู่ตรงไหน...ไหนเลย...เคยสงบ
มีแต่พบ...สบเจอ...ละเมอหา
เขาคนนั้น...ในวันนี้...เพียงมายา
ที่หลอกตา...แล้วลับหาย...สลายไป
ฉันคนนี้...มีแต่...ความผิดหวัง
ที่พลาดพลั้ง...มิรั้งจิต...คิดหลงใหล
เมื่อวันนี้...คนแสนดี...ที่จากไกล
เหลือทิ้งไว้...เพียงเศษใจ...ในน้ำตา
ภาพเก่าๆ...ที่สองเรา...เคยมีสุข
กลับเป็นทุกข์...ทุกคราว...เมื่อมองหา
ภาพรอยยิ้ม...อ้อมกอด...แนบอุรา
เหมือนกับว่า...ตอกย้ำ...ให้ช้าใจ
ฉันเหลือเพียง...ความเหงา...ที่เฝ้าปลอบ
กับน้ำตา...ที่คอยมอบ...ความช้ำให้
ในห้องมืด...คือความช้ำ...ระกำใน
ขออยู่ใกล้...กับความเหงา...เพียงลำพัง
มีแต่พบ...สบเจอ...ละเมอหา
เขาคนนั้น...ในวันนี้...เพียงมายา
ที่หลอกตา...แล้วลับหาย...สลายไป
ฉันคนนี้...มีแต่...ความผิดหวัง
ที่พลาดพลั้ง...มิรั้งจิต...คิดหลงใหล
เมื่อวันนี้...คนแสนดี...ที่จากไกล
เหลือทิ้งไว้...เพียงเศษใจ...ในน้ำตา
ภาพเก่าๆ...ที่สองเรา...เคยมีสุข
กลับเป็นทุกข์...ทุกคราว...เมื่อมองหา
ภาพรอยยิ้ม...อ้อมกอด...แนบอุรา
เหมือนกับว่า...ตอกย้ำ...ให้ช้าใจ
ฉันเหลือเพียง...ความเหงา...ที่เฝ้าปลอบ
กับน้ำตา...ที่คอยมอบ...ความช้ำให้
ในห้องมืด...คือความช้ำ...ระกำใน
ขออยู่ใกล้...กับความเหงา...เพียงลำพัง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น