เคยมั๊ยที่เห็นคนรอบข้างที่เรารู้จัก อาจจะเป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นน้อง
เป็นเพื่อนของคนโน้น คนนี้ กำลังร้องไห้และเสียใจ
เมื่อต้องผิดหวังในความรัก แล้วในขณะนั้นเราก็คิดว่าจะเสียใจทำไม
แค่ผู้ชาย/ผู้หญิงคนเดียว หรือเราอาจจะอยู่ในฐานะที่ปรึกษา
คอยปลอบใจเค้าว่า ปล่อยไปเถอะนะ ลืมให้ได้
ร้องไห้ให้พอ เดี๋ยวก็จะลืมได้เอง เราเป็นกำลังใจให้
และไหล่ของเราก็เป็นที่สำหรับเค้าเช็ดน้ำตา
แต่...ถ้าถามความรู้สึกของเราจริงๆ ที่เป็นแค่คนดูเหตุการณ์
โดยที่เรา ไม่เคยได้สัมผัส ไม่เคยเจอ ไม่เคยรู้สึกถึงความรู้สึกอกหัก
หรือถูกทิ้งนั้นด้วยตัวเอง เราคงเพียงแค่ปลอบและให้กำลังใจ
แก่คนเหล่านั้นได้ แต่เรา…ไม่มีทางรู้เลยว่า ความเจ็บของพวกเค้าเหล่านั้น
มันมากแค่ไหน มากเกินกว่าคำพูดที่เป็นกำลังใจหรือความห่วงใยเหล่านั้น
จะมีอำนาจไปลบล้างมัน
"แล้วถ้าวันนี้คนที่เจ็บคือเรา"
เราก็คงเข้าใจแล้วว่า
อกหักเจ็บ...ใครไม่เคยเจอ...จะไม่มีวันเข้าใจจริงๆ
วันนี้เราคงขอแค่..ยอมรับมันให้ได้...และลืมมันไป
แล้วซักวันเรา....จะกลับมายิ้มได้อีกครั้ง
เป็นเพื่อนของคนโน้น คนนี้ กำลังร้องไห้และเสียใจ
เมื่อต้องผิดหวังในความรัก แล้วในขณะนั้นเราก็คิดว่าจะเสียใจทำไม
แค่ผู้ชาย/ผู้หญิงคนเดียว หรือเราอาจจะอยู่ในฐานะที่ปรึกษา
คอยปลอบใจเค้าว่า ปล่อยไปเถอะนะ ลืมให้ได้
ร้องไห้ให้พอ เดี๋ยวก็จะลืมได้เอง เราเป็นกำลังใจให้
และไหล่ของเราก็เป็นที่สำหรับเค้าเช็ดน้ำตา
แต่...ถ้าถามความรู้สึกของเราจริงๆ ที่เป็นแค่คนดูเหตุการณ์
โดยที่เรา ไม่เคยได้สัมผัส ไม่เคยเจอ ไม่เคยรู้สึกถึงความรู้สึกอกหัก
หรือถูกทิ้งนั้นด้วยตัวเอง เราคงเพียงแค่ปลอบและให้กำลังใจ
แก่คนเหล่านั้นได้ แต่เรา…ไม่มีทางรู้เลยว่า ความเจ็บของพวกเค้าเหล่านั้น
มันมากแค่ไหน มากเกินกว่าคำพูดที่เป็นกำลังใจหรือความห่วงใยเหล่านั้น
จะมีอำนาจไปลบล้างมัน
"แล้วถ้าวันนี้คนที่เจ็บคือเรา"
เราก็คงเข้าใจแล้วว่า
อกหักเจ็บ...ใครไม่เคยเจอ...จะไม่มีวันเข้าใจจริงๆ
วันนี้เราคงขอแค่..ยอมรับมันให้ได้...และลืมมันไป
แล้วซักวันเรา....จะกลับมายิ้มได้อีกครั้ง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น