*♥ จะมีแรงเดินต่อไปได้ยังไง♥*

เคยมั้ยที่อยู่ๆก็เหมือนว่าความสุขมันจะหายออกไปจากชีวิต
เหมือนจะหมดแรงเดิน เหมือนว่าทุกอย่างมันจะไม่เข้าข้างเราเลยซักนิดเดียว
จากที่เป็นคนที่มีความสุขในชีวิตเรื่อยๆ ไม่ได้เสิศเลอ แต่ก็ไม่ได้ทุกข์ทน
งานเหนื่อย แต่เราก็มีเพื่อน มีความรัก มีความหวัง
มีความสุขดี จนคิดขอบคุณโลกนี้ ชีวิตนี้ดีจัง ชีวิตคนเรามันสุขได้มากมายดีจัง

แล้ววันหนึ่ง ความรักก็เริ่มงอแง ไม่ใช่เพราะใครเปลี่ยนใจ
แต่เพราะมีใครบางคนพยายามแทรกตัวเข้ามา
ความสัมพันธ์ไม่ได้เปลี่ยน ใจไม่มีใครเปลี่ยน ความมั่นคงก็เหมือนเดิม
แต่ต้องทนเหนื่อยหน่ายใจกันอยู่ทุกวันกับเรื่องไร้สาระที่ไม่ได้ต้องการมันเลย
ความสุขที่มีก็ถูกบดบัง น้ำตาเริ่มเข้ามาแทน

แล้วความหวังก็เริ่มเรียกร้องความสนใจบ้าง
อย่างกับกลัวว่าจะถูกลืม จนต้องแสดงตัวออกมา
"ชั้นอยู่นี่นะ ไม่สนใจกันเลยใช่มั้ย งั้นชั้นไปก็ได้"
แล้วในจังหวะที่ความสุขกับความรักกำลังยื้อยุดกันจนแทบหมดแรง
ความหวังก็เดินจากไปอีกทาง แล้วจะเหลืออะไรอยู่ล่ะ จะมีแรงเดินต่อไปได้ยังไง

เคยคิดนะ ตอนที่มีความสุขมากๆ เคยคิดกลัวว่าซักวันความสุขมันจะหมดไป
เหมือนว่าคนเรามีลิมิตความสุขที่ควรได้รับในช่วงเวลาหนึ่งๆแค่จำนวนนึง
ถ้าเผลอไผลรีบใช้มากไป มันก็จะหมดเร็ว จนไม่เหลือไว้ให้วันหลังๆ
ความสุขของช่วงนี้มันหมดไปแล้วเหรอ ทำไมต้องมีแต่น้ำตาล่ะ

รอ ได้แต่รอ เมื่อไหร่จะถึงวันที่ความสุขกลับมา

ความรักเข้มแข็ง ความหวังเจิดจ้า อีกครั้ง

ฉันรักเทอนะคนดี