วันอังคารที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2552

ความรัก....ที่ไม่มีวันเป็นไปได้


ความรัก....ที่ไม่มีวันเป็นไปได้

เธอและฉันเป็นได้แค่เพื่อน.....เพื่อนเท่านั้น

ถึงแม้ว่าจะมีเรื่องอะไรเข้ามามากมาย

หลายครั้งต้อง "เจ็บ"

ฉันก็ยังรู้สึกกับเธอเหมือนเดิม

"ขอโทษนะ"นี่คือคำพูดที่อยากจะพูดทุกครั้งทีได้คุยกับเธอ

เราทำให้เธอลำบากใจ...ฉันรุ้

เป็นฉันเองที่ผิดมาตลอด

ผิดตั้งแต่ไปคิดเกินเลยกับเธอ

ถ้าฉันไม่คิดอะไรกับเธอแล้วล่ะก็...ตอนนี้

ฉันกับเธอก็จะได้เป็นเพื่อนกันอย่างสนิทใจ

เวลาก็ผ่านพ้นไปเรื่อยๆ

เธอก็รู้ถึงความรู้สึกที่ฉันมีให้เธอ

และอยากบอกว่า "ขอบคุณนะ"

ที่เธอยังคงเป็นเพื่อนที่ดีของฉันอยู่

ไม่ห่างฉันออกไปเหมือนตอนนั้น

ฉันรู้...ว่าเธอก็มีคนของเธอ

เธอรักเขามาก

มันน่าอิจฉามากเลย

" เกือบขาดใจทุกครั้ง ที่พูดว่าเธอช่างเหมาะกับเขา
เจ็บปวดร้าวทุกครั้ง เหมือนฝังตัวเองในรอยแผลเก่า
เมื่อก่อนคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น เป็นฉันไม่ใช่เขา
(เราเป็นได้แค่ตัวอิจฉา) "

ฉันกลัว....กลัวว่าเขาจะรักเธอน้อยกว่าที่เธอรักเขา
ฉันกลัว...กลัวเธอจะต้องเสียใจ
ฉันกลัว...กลัวว่าเธอจะผิดหวัง

ฉันกลัว...กลัวเหลือเกิน


แต่ฉันสัญญาเลยนะ...

ไม่ว่านานแค่ไหน ฉันก็จะอยู่ข้างๆเธอ

เป็นกำลังใจให้เธอ

ไม่ว่าฉันจะอยู่ในฐานะอะไรก็ตาม

.... ฉันรักเธอเหมือนเดิมมม


ปล.ทำไมฉันต้องชอบคนไม่หล่ออย่างเธอด้วยนะ???? คงเป็นเพราะเธอเป็นเธอ

ไม่ต้องหล่อ ไม่ต้องดีเหมือนคนอื่น

ปล.2 เธอคงจะได้เข้ามาอ่านในบล็อกนี้อีกนาน

ปล.3 รักเธอเพราะเธอเป็นเธอ ........ รักตลอดไป

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น