มันเป็นเพียงแค่ความคิด .

บางคนคิดว่า การได้เห็นคนที่เรารักมีความสุข

เราก็มีความสุข บางคนคิดว่า คนเรารักกันก้ไม่จำเป็น

ต้องอยู่ด้วยกันเสมอไปแค่รู้ใจกันและกันเท่านั้นก้พอ

มันเป็นเพียงแค่ความคิด ........

ซึ่งความเป็นจริงแล้ว

มันยากที่จะทำใจรับให้ได้ กับแค่ ความคิด เหล่านั้น

กลายเป็นหลอกตัวเองว่ามีความสุข ทั้งที่ใจทุกข์แสนทุกข์

คนเราทุกคน ร้อยทั้งร้อยทำทุกอย่างก้เพื่อตัวเอง ทั้งนั้น

เพียงแต่ว่าจะคิด หรือนึกถึงความสุข หรือความทุกข์ของคนอื่น

มาก - น้อยเพียงใด

คนรักกัน พบเจอกัน อยู่ด้วยกัน คือมีเวรกรรมที่ต้องชดใช้ร่วมกัน

คนเคยรักกัน เลิกกัน ก้เหมือนหมดเวรกรรมกันไป....

ถ้านึกถึงแต่ตัวเอง คิดแต่ว่ารับไม่ได้ ถามหาเหตุผลสารพัด ว่าทำไม..

ก้ทำใจไม่ได้สักที

แต่ถ้ามีคนอื่นที่เราต้องนึกถึงด้วยมากพอกับที่เรานึกถึงตัวเอง

เราอาจทำใจทนรับความเจ็บและเสียใจนั้นได้บ้าง

จนอาจกลายเป็นความชิน..จน..ชา...