วันจันทร์ที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2554

คิดถึงคุณสุดหัวใจคำเดียว


คิดทุกทุกวันว่าคุรคิดเหมือนกันบ้างไหม
ถึงรึเปล่าหัวใจที่ส่งลอยไปข้ามขอบฟ้า
คิดอยู่ใช่ไหม...ทุกทุกครั้งกับคำาสัญญา
ถึงความรักที่มีมา..แม้ตอนนี้ห่างตาไกลหัวใจ

คิดมากมาย..กลัวคุณดปลี่ยนไปไม่เหมือนก่อน
ถึงตอนนั้นใจคงรอนรอน...เพราะยังอาทรไม่ห่างไปไหน
คิดถึงเหมือนกัน...อยากให้คุณพูดคำนั้นเมื่อยามห่างไกล
รู้ไหมว่าไม่เป็นอันทำอะไร..
เพราะคำว่าคิดถึงคุณสุดหัวใจคำเดียว

คนสองคนกับล่มหนึ่งคัน


คนสองคนกับล่มหนึ่งคัน
ยืนหัวเราะด้วยกันในวันที่ฟ้าฝนโหดร้าย
จำได้หรือเปล่า..เราผ่านเรื่องทุกข์สุขกันมามากมาย
และทุกอย่างมันช่างมีความหมายในความรู้สึกฉัน
แม้วันนี้จะเหลือร่มหนึ่งคันกับคนหนึ่งคน
แต่ฉันยังพร้อมยืนกลางฝนไ ม่เคยไหวหวั่น
แค่เสียงปลายสายที่เทอบอกว่า'คิดถึง'กัน
มันก็อบอุ่นเหมือนแสงตะวันที่สร้างความเชื่อมั่นให้ฉันตลอดไป

วันศุกร์ที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2554

ขอแค่เธอรู้สึกเหมือนกัน


อาจไม่ใช่แบบที่เธอฝัน
เป็นได้แค่คนรักจริงแค่นั้น...พอไหม
แต่สัญญาจะไม่ทำให้เสียใจ
จะไม่ทำให้เธอหวั่นไหวมีน้ำตา
ขอแค่เธอรู้สึกเหมือนกัน

สัญญาจะเป็นคนนั้น...ที่ดีกว่า
จะทำให้เธอได้อย่างที่เธอฝันตลอดมา
เป็นตัวจริงที่รักเธอได้มากกว่า...ที่เธอต้องการ

ถ้าไม่ใช่เธอ... คนที่ฉันรัก


รับรู้ไหมว่าฉันคิดถึงเธอมากขนาดนี้...

ฉันไม่อาจจะเริ่มใหม่กับใครได้

แม้ว่ามันจะทำให้ลืมเธอได้ก็ตาม

ฉันไม่เหมือนคนทั่วไปที่สามารถรักใครได้หลายครั้ง

หรือคบใครได้หลายคนในเวลาเดียวกัน

หรือแม้แต่คบใคร ๆ ในขณะที่ใจยังเป็นของเธอ

มันเป็นเรื่องที่ผิดศีลธรรมเป็นอย่างมากในความรู้สึกของฉัน

และฉันก็ไม่ใช่คนที่จะล้อเล่นกับ "ความรัก"

"ความรัก" เป็นสิ่งสวยงาม...

เป็นสิ่งที่ทำให้โลกน่าอยู่

เพราะฉะนั้นมันจึงเป็นสิ่งที่สูงส่ง

ฉันมันก็แค่ผู้หญิงที่บูชาความรักมากเกินไป

....

ฉันยอมรับในคำกล่าวหานี้

แต่จะให้ทำยังไงล่ะ?

ถ้าไม่ใช่เธอ... คนที่ฉันรัก

มันก็ไม่มีความหมาย

เพราะนอกจากเธอแล้ว...

ฉันไม่เคยต้องการใครอีก

เพราะ...เขาคนนั้น

ไม่ใช่เธอ

คนที่เป็นหัวใจของฉัน

ฉันมันโง่...

ยอมเป็นหิ่งห้อย

ที่เฝ้ารอแต่รักแท้จากเธอ

ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าจะมีหรือไม่?

ฉันก็จะรอ...

จนกว่าแสงสว่างที่มีอยู่จะดับไป

วันจันทร์ที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2554

เธอเป็นดั่ง กำลังใจ


เธอเป็นดั่ง กำลังใจ ให้ก้าวผ่าน
รักแสนหวาน หว่านมา คราล้าอ่อน
เป็นดั่งไฟ ในคราว ฉันหนาวนอน
เปรียบเหมือนพร วอนไว้ ให้ได้เจอ


รักที่ได้ ให้มา พากความสุข
ยามที่ทุกข์ ปลุกใจ ให้เสมอ
ย่อมฉันเหนื่อย เมื่อล้า เห็นหน้าเธอ
ก็ล้นเอ่อ เพ้อไป ในรักเรา

วันเสาร์ที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2554

ฉันทำไ ม่ได้


สัญญาที่ไ ม่เคยทำได้
สัญญาจะลบเธอจากใจ..ทำไ ม่ได้สักที
สัญญาว่าจะลืมภาพเก่าๆ..จากความทรงจำนี้
ฉันทำไ ม่ได้..ให้ลืมเธอคนดี..ไปจากใจ

เคยบอกไปว่าไ ม่เคยคิดถึง
เฉยๆกับรักหวานซึ่งที่เคยมี
เคยบอกว่าทำได้ให้ลืมเธอคนนี้
แต่ที่ทำไ ม่ได้สักที..คือห้ามหยุดรักเธอ

วันพฤหัสบดีที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2554

เธอเป็นใครไม่สำคัญ


เธอเป็นใครฉันไม่รู้
แต่ทำไมเข้ามาอยู่ในหัวใจฉัน
แอบอยู่ข้างในอย่างเงียบงัน
จนทำให้ฉันเริ่มหวั่นใจ
เต็มตื้นขึ่นมาทีละน้อย
แล้วค่อย ๆ คืบคลานมาใกล้ ๆ
มาดูแลห่วงหา อาทรใจ
อยากให้รับรู้ไว้ ว่าเธอเป็นใครไม่สำคัญ