เพียงเพื่อคอยเตือนย้ำ ไม่ให้ฉันต้องหวั่นไหว
แค่รักษาภาพพจน์ แต่ต้องสะกดความรู้สึกข้างใน
เอาความดีบังหน้า กลบเกลื่อนความทรมานใจที่เธอมี
อย่าฝืนทน ปล่อยมือฉันแล้วเดินจากไป
มันคงยังไม่สาย หากจะบอกลากันไปในตอนนี้
ให้ระหว่างเรา . . . ได้หลุดพ้นจากโซ่พันธนาการซะที
ให้เธอได้ก้าวไปค้นหาคนที่ดี คนที่คู่ควรกับหัวใจ
แล้วโปรดรู้ไว้ว่า . . . ฉันเองที่ผิดคำสัญญา
จะขอทดแทนความเจ็บปวดด้วยหยดน้ำตา แห่งความหมองไหม้
เมื่อในวันนั้นเธอไม่ยินดี จะก้าวเข้ามาพร้อมหัวใจ
วันนี้ . . . ฉันก็จะรับผิดชอบทุกอย่างด้วยการก้าวออกกไปจากชีวิตเธอ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น