วันนี้วันที่7แล้วสินะ
เดือนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นพิมอะไรต่ออะไร
ได้นิดหน่อยเอง เพราะมัวแต่ มาเดินขำ ขำ ในเกาหลี
ถ้าจะถามหารูป บอกได้เลยว่าไม่มี
เพราะเป็นคนไม่ชอบถ่ายรูป
สักเท่าไดนัก ไม่ชอบเดือนกุมภา ด้วยนะ
เค้าว่ากันว่าเป็นเดือนแห่ง"ความรัก"
แต่เราว่าไม่จริง มันเป็นเดือนแห่งการ จากลาตังหาก
สรุปก็คือไม่ชอบ"OK"ป่ะ
มาเกาหลีแบบ กระทันหัน แต่ไม่ใช่ไม่ได้ตั้งใจมาน๊ะ
ก็มาแบบว่า"คิดถึง"คนรักมั้ง
พรุ้งนี้ ก็จะกลับแล้ว อาจจะกลับไปคิดทบทวนใหม่
เริ่มต้นใหม่ ว่าจะทำไงดีกะชีวิตตัวเอง
อยากจะใช้ชีวิตเมียน้อย ขำ ขำ ก็เริ่มต้นใหม่กับการไม่มีใครเลย
ว่าแล้วความรัก มันห้ามกันไม่ได้จริงๆ
แม้นจะต้องทนกับการเจ็บปวดขนาดไหนยังต้องยอม
เพราะ "รัก"คนเดียวสั้นๆและมีความหมาย
ทุกคนว่าเราบ้า ไปแล้ว ตลอดเวลาแม้น
แต่แฟนคนอื่นเรายังไม่มอง ไม่สวยแต่ "เลือกได้"
แต่เวลานี้ ยิ่งกว่าแฟนชาวบ้านอีก
"ผัว"ชาวบ้านเลย อิอิอิ ทำกับคนอื่นไว้มากมั้ง
"กรรม"มันเลยตามเราให้มารัก "ผัว"ชาวบ้าน
มันเจ็บดี ที่เค้าปากก็บอกว่ารักเรา
แต่จริงๆแล้วเค้ารักเมียเค้ามากที่สุด เราก็แค่คนที่ผ่านเข้ามา
โดยบังเอิญ เท่านั้น ถ้าฉันได้เจอเทอคนนั้น
(เมียเค้า)ฉันก็อยากบอกว่า เทอโชคดีจัง
ที่มี สามีดีดี เทอ อย่าคิดเลยว่าสามีไม่รักตัว
แต่ที่ไหนได้ เค้ารักครอบครัวมากกว่าสิ่งอื่นได
ถ้ามีโอกาสนะ ก็อยากพูดแบบนั้น
ที่ฉันยอมเจ็บทุกวันนี้ใช่ว่าเค้าจะรักฉัน เค้ารักเทอ
ฉันก็แค่คนแก้เหงาเท่านั้น แต่
สิ่งที่ฉันจะบอกก็คือฉันรักเค้า เช่นเดียวกับที่เทอรัก
อาจจะมากกว่าเทอด้วยซ้ำไป ถึงฉันจะไม่ได้ความรัก
ที่เค้าบอกตอบแทนมาก็ไม่เป็นไร
ฉันทนได้ แต่ จะทนได้กับความรัก
แบบนี้แค่ไหนฉันไม่รู้ เทอเป็นคนดีฉันเชื่อว่าสักวัน
พระคงเห็นความดี ของเทอ ให้ฉันยอมตัดใจก็ได้ ใครจะรู้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น