วันพฤหัสบดีที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2553

ถึงมันจะเป็นไปไม่ได้


ถึงมันจะเป็นไปไม่ได้

ที่เราจะรักกันเหมือนใจหวัง

เพราะเรื่องจริงเธอคงไม่ทำอย่างนั้น

และตัวฉันก็ไม่ได้ดิบดีอะไร

เพราะอดีตเราคงไม่อาจเปลียน

กับสิ่งที่เราเคยเลือกแล้วได้

เมื่อฉันเองมีคนที่แสนดีอยู่ข้างๆกาย

และเธอเองก็มีใครไม่ต่างกัน

จริงซิ....เราคงพบกันเมื่อสาย

เห็น ใน นิยายชอบพูดอย่างนั้น

แต่เรื่องลึกๆในใจคงไม่อาจห้ามกัน

ยัง ไม่ ยอมรับว่าตัวฉันก็เผลอใจ

เหตุผลนี้ที่เราต้องเจ็บลึก ๆ

กับความรู้สึกที่ยากจะลืมได้

ทุกครั้งที่สาบตาก็รู้สึกประหมาดในหัวใจ

รู้สึกดีว่ามีความหมายแต่ต้องแกล้งไม่เข้าใจมัน

ด้วยฉันและเธอคงไม่อาจทำร้ายเขา

จึงต้องเก็บเรื่องของเราไว้อย่างนั้น

กับความหวังว่าคงมีซักวัน

ที่ทางออกของมันจะจบลงด้วยดี

...อยากร้องให้เน๊อะ...

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น