เขาให้ยืม..แล้วเขาก็เอาเธอคืนไป

ฉันเหงาเกินไปหรือเปล่า
จึงได้เฝ้าพร่ำเพ้อ...ละเมอฝัน
คิดถึงใครคนหนึ่งซึ่งเคย...ผูกพันธ์
ยังจดจำวันนั้น...ไม่เคยลืม

รอยยิ้มจางจางบนใบหน้า
แล้วบอกว่าคิดถึง..ฉันสุดปลื้ม
แต่วันนี้..ฉัน..ก็แค่คนที่ถูกลืม
เขาให้ยืม..แล้วเขาก็เอาเธอคืนไป

“เราอยู่ห่างไกลกัน”

.ความห่างไกลมันทรมาน….         …..หลายคนที่มีความรัก  ไม่มีเรื่องทุกข์ใดๆ รักกันดี ไม่มีความขัดแย้งกันเลย ไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้นเลย แต่หลายคนคงเจอกับความรู้สึกที่ทรมาน คือ “เราอยู่ห่างไกลกัน” บางคนที่ ไม่รู้จะหาเรื่องอะไรมาทุกข์ใจ เลยต้องหาเหตุที่จะมาคิดมากให้กับ “ความห่างไกล”  ถ้าเรามองความห่างไกลให้เป็นเรื่องทุกข์ก็เป็นเรื่องทุกข์ เพราะคนทีเริ่มรักกันแรกๆ มักจะมีความรักที่หอมหวาน เป็นช่วงเวลาที่สวีตที่สุด อยากที่จะมาเจอกันทุกวัน อยากที่จะไปไหนมาไหนด้วยกัน อยากจะอยู่ด้วยกันตลอดเวลา อยากที่จะอยู่ใกล้กันนานๆ ยิ่งหลังจากที่บอกรักกันมาเรียบร้อยแล้ว แทบจะไปอยู่บ้านเดียวกันเลย  แต่ก็เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง คู่รักที่เคยสวีตหวาน หลายๆคู่ให้ต้องห่างไกลกัน ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดต้องอยู่ต่างจังหวัด บ้างก็ต้องไปศึกษาต่อ บ้างต้องออกไปทำงาน บ้างก็ไปเรียนเมืองนอก นานๆกว่าจะได้เจอกันที มันทรมานมากแค่ไหนกว่าที่จะได้พบกันเร็วๆ ต้องฝ่าฟันความทรมาน เพื่อเวลาเจอกันทีจะได้หอมหวาน และเป็นความทรงจำที่ดีเพื่อไปนั่งเพ้อฝันได้ในวันจากกัน           จริงๆแล้ว ถ้าเรามอง  ความห่างไกล เป็นเครื่องมือวัดใจของอีกฝ่าย ก็คงจะดี เราจะได้รู้ว่าเขารักเราแค่ไหน เป็นห่วงเราบ้างไหม และเขามั่นคงกับความรักเราแค่ไหน แต่ถ้าเราต้องเจอกันทุกวัน อยู่ด้วยกันตลอดเวลา ก็จะยังไม่เกิดความรู้สึกว่า คิดถึง นานๆไปความกระตือรือร้น อาจจะลดน้อยลง กลายเป็นความชินไป  “ความประทับใจ หรือความสุข จะมีมากกับอะไรที่ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ” ดังนั้นความหอมหวาน ความประทับใจ หรือความสุข จึงเกิดขึ้นเสมอเวลาคนที่ไกลกันมาเจอกัน และเราจะตักตวงความสุขนั้นอย่างเต็มที่ ในทุกๆ  วินาทีที่เราอยู่ด้วยกัน                       อย่างไรก็ตาม ขอเป็นกำลังให้ทุกคนนะคะ ที่ต้องทนทุกข์กับความ ทรมาน ที่เป็นเครื่องวัดปริมาณความผูกพันที่มีต่อกัน และวันใดที่เรามาพบกัน “ความหอมหวานเกิดขึ้นเสมอเวลาที่คน ไ ก ลมาเจอกัน”

เวลามองขึ้นไปบนฟ้า

"

ฉันนั้นเห็นแต่ภาพเธอ อยู่ไกลกันจนสุดสายตา 
รอคอยวันที่จะกลับมาหา ถึงแม้ มันจะแสนนาน แสนนานแค่ไหน 


อยากจะขอให้ได้พบ แค่เพียงขอให้ได้พบ อยากจะรู้ว่าเธอเองเป็นเช่นไร
เธอจะคิดถึงฉันหรือเปล่า เธอจะเหงาบ้างหรือเปล่า จะรู้สึกแตกต่างกับฉันบ้างไหม


(เพราะว่าเรา) ห่าง ไกลกันเหลือเกิน 
คิดถึงแต่เธอนั้น เฝ้าแต่นับให้ถึงวันที่เรานั้นได้พบกัน
เราช่างห่าง ไกลกันเหลือเกิน ฉันเองก็ไม่รู้ เมื่อไรจะได้พบ (เธอ)... 

ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน

 คำว่าพ่อ  ใครหนอนั้นคือท่าน

พระคุณนั้นงามเลิศประเสริฐศรี

ทั้งพฤกษาพสุธาหรือวารี

ก็ไม่มีสิ่งใดเทียบพระคุณ

 

หลังทำงานการท่านก็แสนเหนื่อย

เมื่อยามแจ้งสาดแสงรับอรุณ

ท่านตื่นเช้าหาเงินมาเจือจุน  

คอยเกื้อหนุนครอบครัวให้ร่มเย็น 

 

 

ก็เพราะว่าพ่อรักสลักจิต  

ท่านจึงคิดด่าว่ายามที่เห็น  

หากท่านด่าว่าเราต้องใจเย็น

ก็จงเป็นลูกที่ดีเสมอไป 

 

 

เมื่อเราจากไปไกลท่านเป็นห่วง

สิ่งทั้งปวงไม่ห่วงหาเทียมสิ่งไหน

ไม่ว่าเราอยู่แห่งหนตำบลใด

ท่านก็ยังมีใจให้ทุกวัน

 

หากชาตินี้ตอบแทนคุณไม่ได้หมด

ก็จะขอแทนทดในวันหลัง

หากชาติหน้าที่จริงอีกกี่วัน

ขอวันนั้นเป็นลูกพ่อต่อสักครา 

ชีวิตอยู่ได้เพราะไร

วันๆไม่เคย นอนหลับได้อย่างสบายสักวัน
เบื่อตัวเอง เบื่อการไม่สบาย เบื่อความเหงา
และเบื่อผู้คน แต่ก็บอกตัวเองว่า อดทน

รักพ่อคะ

วันนี้ วันพ่อ อยากจะบอกพ่อว่า รักพ่อที่สุด
ทั้งๆที่ตลอด เวลาพ่อไม่เคย อยู่เคียงข้างเค้าเลย
เค้าคงทำแทนพ่อได้เท่านีั ดูแลน้อง จนนาทีสุดท้าย
ของชีวิต ถ้าเค้าตายก่อน เค้าก็จะบอก เป็นคำแรก
และคำสุดท้ายของชีวิต หนู รักพ่อนะ

มาเพื่อไร

ทุกคนก็อยากสมหวังกันทั้งนั้น แต่ไม่มีอะไรที่จะมั่นคง แม้แต่ใจตัวเราเอง

แม้แต่บางคนที่เคยบอกว่า ใจเขานั้นมั่นคง สุดท้ายจากไปโดยไม่มีแม้แต่คำลา