เธอเลือกเขาแล้วปล่อยมือฉัน

ยังเฝ้า ยังรอ ยังคิดถึง
ยังคิดคำนึง ถึงแม้เธอจะนิ่งเฉย
ไม่เคยสนใจ ไม่แคร์กันเลย
ไม่เอ่ย คำพูดใดใด

เธอเลือกเขาแล้วปล่อยมือฉัน
บอกว่าสักวันคงลืมเธอได้
ฉันนั้นเข็มแข็งกว่าเขามากมาย
เธอรู้ได้ยังไง จะตายอยู่แล้วคนดี

เธอยัดเยียด ให้ฉันเป็นส่วนเกิน
แล้วเธอเองก็เดินหนี
สะใจมากไหมคนดี
ที่ทำให้ผู้หญิงคนนี้เสียน้ำตา

"ส่วนเกิน"

"ส่วนเกิน" คือสิ่งที่ใครๆไม่ต้องการ
มันช่างเกะกะน่ารำคาญใช่ไหม
แล้วยิ่งเป็นส่วนเกินของหัวใจ
มันจะยิ่งไร้ค่ามากมายจริงๆ
คำว่า เรา คือ "เขากับเธอ"
คนที่เพ้อเจ้อก็คือฉัน
ไม่มี ไม่เหลืออีกแล้วความผูกพัน
หมดซึ่งความสำคัญของฉันกับเธอ
รักเธอมากมายแต่ไร้ค่า
แค่หางตาที่เธอแลเหลียว
ทุ่มเททั้งใจ..สุดท้ายเจ็บช้ำคนเดียว
หัวใจเปล่าเปลี่ยว..ท่วมน้ำตา

ขอปล่อยวาง ในฐานะคนที่เจ็บ

กลบเกลื่อนตัวเอง เสียดิบดี
ว่าหมดสิ้นเธอเสียทีในหัวใจ
แต่แอบเก็บร้อยเรื่องราวไว้มากมาย
สุดท้ายตัดไม่ขาดในสัมพันธ์

ขอปล่อยวาง ในฐานะคนที่เจ็บ
จึงขอเก็บเธออิงไว้ แค่ฝัน
ให้กาลเวลา ช่วยลบลืมความผูกพัน
แค่สักวัน หวังความทรงจำให้เหลือแค่เศษธุลี

...ฉันไม่รู้ว่าเพราะอะไร
ทำไมในหัวใจยังคงเฝ้าถาม
ในห้วงคิดยังยึดติดทุกข้อความ
เป็นดั่งหนามที่ทิ่มแทงหัวใจ...

...หรือเป็นเพราะว่ายังมีเธอ
หรือเป็นฉันที่เฝ้าฝันละเมอใช่หรือไม่
ทำไมนะยังคงไม่ลืมคนที่จากไป
หรือจะเก็บเอาไว้ให้เป็น...ความทรงจำ...

รักเธอจน ไม่อาจรักใคร

มีความสุข ถ้าเธอยิ้ม
แต่น้ำตาเรื่อปริ่ม หากเธอร้องไห้
หัวเราะ หากเธอกำลังสุขใจ
และห่วงใย หากเธอต้องการใครสักคน

ไร้ตัวตนให้เธอเห็น
เป็นเช่นละอองจากสายฝน
แต่อบอุ่น มากกว่าใครหลายคน
และที่สำคัญ.........
...........คือรักเธอจน ไม่อาจรักใคร

ของมีค่าเพียงไหน

ของมีค่าเพียงไหน
ไม่เท่าหัวใจที่เธอให้ฉัน
มีสิ่งตอบแทนคนดีเช่นกัน
คือ.. ค ว า ม ค ง มั่ น ..มิผันแป

เราก็เป็นได้แค่คนที่รักเขา

ในโลกของความรัก เราต้องยื่นหัวใจให้กันคนละครึ่ง
เราจึงจะเรียกสิ่งนั้นว่า..รัก..ได้เต็มปาก
ไม่ว่าจุดเริ่มต้นจะเป็นอย่างไร?
แต่เมื่อต่างคนต่างเปิดใจแล้วเดินร่วมทาง
ความรักของเราต้องเท่าเทียมกัน...
ถ้าวันเวลาผ่านไป แล้วหัวใจเขายังอยู่เท่าเดิม
ก็ขอให้รู้ไว้เลยว่าต่อให้เราให้เขา
...จนหมดใจและหมดแรง...
เราก็เป็นได้แค่คนที่รักเขา
....แต่ไม่ใช่คนที่เขารัก....